Best heftig, zo’n wijkteam

Het wijkteam werk begon die week op een zonnige maandagmorgen. Als opbouwwerker stond ik al vroeg aan de deur bij een bewoner. Hij leunde tegen zijn gevel en ik koesterde het warme zonnetje. Als je ons had zie staan had je niet geweten dat we over een ernstig, vreselijk incident spraken, dat een paar passen bij ons vandaan was gebeurd.

“Ze hing aan een touw en we hielden haar met z’n drieën omhoog. Ze was al blauw. Een andere buurman moest 112 bellen. Die waren er toen razend snel.”

Die vrijdag was een meisje van 4 bijna gestikt op het openbare speeltoestel tegenover het huis van de bewoner. Het touw waar ze met een vriendinnetje mee aan het spelen was hadden ze vastgemaakt aan het toestel. Dat was als een strop om haar hals terecht gekomen. Per ongeluk, in het spel van de meiden.

Maar wel met bijna fatale gevolgen.

De vrouw van de bewoner kwam toevallig net thuis en zag het meisje hangen. Ze heeft letterlijk de hele wijk bij elkaar gegild. Gelukkig kwam de redding toen snel op gang. Twee buurvrouwen hebben mond op mond beademing uitgevoerd. Binnen no time stonden er meerdere politieauto’s en ambulances op het veldje. En ook de traumahelikopter is ingezet.

Dat alles wist ik al voor ik die morgen na het weekeind naar mijn werkgebied vertrok. En ook dat door buurtbewoners in het zelfde buurtje een brand was ontdekt in een huis, waar op dat moment de bewoners niet thuis waren. Het was dus een heel heftig weekeind voor hen.

Op Twitter en even later Facebook had ik de berichtgeving al voorbij zien komen. Op Twitter van de instanties, op Facebook van de geschrokken bewoners.

Alle reden om even polshoogte te nemen. Nog voor ik naar het wijkteam kantoor reed nam ik een kijkje. Het speeltoestel verried niets van het drama. Prima ding. Niks mis mee. Bij de uitgebrande woning waren de sporen van de ravage nog te zien.

Ik sprak een buurman aan die me zijn verhaal vertelde. En daar de tijd voor nam. Hij verwees me naar de andere bewoner, de man van de vrouw die er als eerste bij was. Ook hij stond me welwillend te woord en vertelde me de gruwelijke details.

Beide heren waren blij met de “officiële” belangstelling. Ik heb mijn nummer achtergelaten en de hulp van het wijkteam aangeboden, mocht daar behoefte aan zijn. Terug op kantoor heb ik mijn aanbod vanuit het team op Facebook herhaald. En ook dat werd met likes gewaardeerd.

Wat er van los komt weet ik niet, dat is aan de bewoners, maar het is mooi dat je toch iets kan betekenen met de middelen die je als wijkteam ter beschikking hebt. In dit geval zowel digitaal als er zelf even bij zijn. Al is het maar om een beetje belangstelling te tonen.

Lees ook: https://www.welzijn30.nl/laat-whatsapp-je-gegevens-niet-delen/